လေရာင္ခပ္ပါးပါး ဆမ္းထားတဲ့
ဘ၀ဆိုတဲ့ လမ္းမွာ
ေလတစ္ခၽြန္ခၽြန္နဲ႕
ငါဟာ ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။
စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့...
မင္းဟာ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက ထြက္လာတဲ့
ကဗြီးပင္တစ္ပင္ေပါ့။
မင္းရဲ႕ ႏုပ်ိဳတဲ့အလွ
ေ၀ဆာတဲ့ စိမ္းလန္းမႈကို
ငါ ဂုဏ္ယူလို႕မွ မဆံုးေသးဘူး
မင္းရဲ႕ သမုဒယ အျမစ္ေတြနဲ႕
ပတ္ေႏွာင္တြယ္ထားလိုက္တာမ်ား
ငါ့ႏွလံုးသားေတာင္ က်ံဳ၀င္သြားခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ငါလို ေျမႀကီးက
မင္းရဲ႕ ႐ိုးတံျပတ္ေတြ၊ ပြင့္ဖတ္ေဟာင္းေတြ
ေနာက္ဆံုး...
မင္းအေနနဲ႕ ၾကင္နာမႈနဲ႕ ေ၀မွ်ေပးလိုက္တဲ့
အသီးတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ နာက်င္မႈကိုေတာင္
မက္မက္ေမာေမာ ခံယူမိ…
Continue
Posted on November 2, 2009 at 12:04pm —
Comment Wall (1 comment)
You need to be a member of Myanmar Online Writers Association to add comments!
Join this Ning Network